As compostoras

Á compostora víñalle xente de todos os sitios. Había compostoras en distintos lugares, en Leiro, e tamén en Perbes, que aínda hai. Meu tío, ese si que era compostor. Xa podías levar unha perna rota por catro cachos, que cha arreglaba.

Por aquí, había un rapaz que tamén sabía. Un día, os repolos estaban cheíños, por abaixo, das eirugas, e dixo, telos así porque queredes.

E dixo, colle unha vara das vacas, pásaa por riba do lombo das vacas e vas tocando con ela nalgúns repolos.

E que teño que dicir?, pregunteille.

Ai, as palabras dígoas eu, respondeu.

E quen sabe que palabras dixo que, de alí a dous días, fun mirar, e estaban as eirugas todas mortas.

Non é broma ningunha.

 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s